علّت آنكه دين مسيح مانند دين اسلام به زودى در دنيا گسترش يافت و مردم پذيرفتند ، همين جنبه‌هاى عاطفى و رحمت بود كه با فطرت مردم سازگارتر بود . و براساس همان رحمت حضرت مسيح بود كه مىبينيم چه بسيار از پيروان او به كارهاى عاطفى شديد ، چون معالجه و پرستارى از مجذومان و غيرها دست مىزنند ، و به پاس پاداش فدا شدن آن كانون رحمت ، خود را به چنين مصائبى مبتلا مىدارند . قساوت و بى رحمتى مسيحيان در بسيارى از امور بر اساس انحراف از آن شريعت است ، نه ايصال به آن شريعت ؛ همچنان كه اساس انحراف مسلمانان از شريعت مقدّسهء نبويّه موجب قساوت و تجرّى آنان گرديده است ، نه گرايش به آن شريعت . شيعه بر اثر اميد به شفاعت اولياى خود ، عطوفتش بيشتر است و ما بالوجدان و بالبداهَه مىبينيم كه عطوفت و مودّت و رحمت در شيعيان بيشتر است ، چون به پيروى از پيشوايان دينى خود ، كه همه چيز خود را فداى اسلام و مسلمين نمودند ، روح رقّت و ملايمت در آنان طلوع مىكند . و فقط با نام امام حسين عليه السّلام كه عملًا خود را فداى مذهب جدّش رسول الله و منهاج پدرش على ولى الله نمود ، چه درياهاى خروشانى از غضب و كينه و طمع و حرص و بخل و غيرها فرو مىنشيند ، و چه درياهائى از رحمت و مودّت و ملايمت و ايثار و گذشت بر روى جامعه‌ها و اقوام و مِلَل باز مىشود ؛ آيا اين در اثر شفاعت عمليّه نيست ؟ همين شفاعت عينيّهء ظاهريّه ، در ملكوت اعلى باطنى دارد و